Kolumne:
As foar Jäild niks tou kriegen waas

Gretchen Grosser schreibt saterfriesische Kurzgeschichte

Ätter dän eerste Wareldkriech wieren do Tieden uk gjucht läip. Jäild waas niks moor wäid, deerfoar waas sofuul as niks tou kriegen.

Mäd Eeed kuud me goude Geschäfte moakje. Deeruum ferschuurden Taljans eenmoal in een Jiehr oachte Waggon Eed, dän jo säärm uk greeuwen un druuch moaked hieden.

Do gansen Deege wude mäd stoundenden Woain dät Eed uut de Foan, uur dän Liesbethfähntjer Dom ättern Boahnhof in Roomelse fiehrt. Noabere mäd hiere Houngste un Woaine hoalpen mee. Mien Möie Anno waas allenich ap’n Boahnhof un smeet smoals dät Eed fonne Woaine inne Waggons.

Älke Eeuwend koom Anno gans wurich ien. So kwaad hiere Määme seeuwends moal tou hier: „Anno, gung du man sitte un ferhoal die, wilst koast du ja wäil noch n’Ommer Tuwwelke skille foar mäiden.“ Jädden wüül Anno hiere Muur tou Hounde gunge, Määme hiede dät alle Deege ja uk so stuur. Ju moaste ja nu ju ganse Oarbaid inne Köakene un inne Staal alleenich foarstounde un foar sofuul Ljude Ieten sjoode.

Anno waas gau fiks tougoang un joagede een groote Kiepe ful Tuwwelke uut hiere Fäl. Ap eenmoal roate dät n’Knall. Uk Anno ferskräkte sik so läip un Oma meende, deer waas skeeten wuden, man die Kriech waas daach uut.

Alle bee moasten dan oaber so laachje, ofwäil ju Rute in hiere Köakenfinster stukken waas. Wät waas geböard? Anno waas in Gedankene noch bie’t Eed-Ousmieten un fersaach sik. Ju goide een Tuwwelke uut Fersjoons ätter buten. Hiere Strilte wieren altied noch bie hiere deegeloange gewoonde Oarbaid.

Nu siet loange wai Pappe foar dät Finster. Glääs waas domoals uk so läip betüümt.

Leserkommentare

Kommentieren Sie diesen Artikel
Liebe Leserin, lieber Leser,

momentan steht Ihnen die Kommentarfunktion auf NWZonline.de nicht zur Verfügung. Bitte haben Sie hierfür Verständnis.

- Das Team von NWZonline

Das könnte Sie auch interessieren

Mehr zu ...

Mehr zu den Themen ...

Mehr aus diesem Ressort