Man schreev dat Johr 1846. De Familie Strauss ut Franken gung dat as väle annere to de Tiet ok. Se sehn in de ole Heimat kien Utkamen un kien Tokunft mehr un wannerten na Amerika ut. Söhn Löb, de güntsiet van den groten Diek den Naam Levi Strauss annahmen harr, hett flink Foot faat. In Kalifornien kunn he een Hannelshuus för Kant un Bant un Tüüch grünnen.

De Minenarbeiter dor müssen vör allen Dingen rejelle Büxen hebben, de örnlich wat utholt. Dat harr Strauss flink spitz krägen. 1872 hett he de eersten Beenkleeder up den Mart smeeten. Dat Boomwulltüüch, wo se ut maakt weern, keem ut Genua (Gene) un wurd al siet eh un je in Nimes blau farvt. Disse Naams gungen de Amerikaner stuur över de Tung. Ut „Nime“ wurd „Denim“ un ut „Gene“ wurd „Jeans“. Dor kann sik bit vondagen jedereen wat ünner vörstellen. Sotoseggen nich doot to kriegen, weern de Büxen ja vör allen Dingen dör de Nieten. Een genialen Infall van Levi Strauss. Leider fählde em domals dat nödige Lüttgeld för een Patent. Eenerlei dorüm. Dat Original heet ümmer noch schlicht un eenfach „Levis“.

Ut de reine Arbeitsbüx wurd mit de Jahren een Büx för jeden Dag, för jede Gelägenheit un för jedermann. Un dat rund üm usen Eerdenball. „Dat düürd nich mehr lang, denn kamt de Kinner mit Nietenbüxen up de Welt“, wohrschaut Oma Berta. Anstatt Strampelbüxen gifft dat ja al Jeans för de Allerlüttjesten. Se hett sik mit de Jeans, de bi ehr ümmer noch Nietenbüxen heet, un de wat mit Halfstarke to doon hebbt, nie so recht anfrünnen kunnt. „Överall blots Nietenbüxen“, zuter se denn ok, as se ehr Nääs in een Katalog för de Herbstmode stäken harr. „Un wat för schicke“, smuster Enkel Klaus. Un he wies Oma Berta een mit’n „B“ ut Glitzersteenen up de Tasch. „De Büx lett doch, as weer se för di makt.“ „Treck ik mien Lävdag nich an“, anter Oma. „Ik bün doch kien Buttjer.“