• Jobs
  • Immo
  • Auto
  • Kleinanzeigen
  • Trauer
  • Hochzeit
  • Guide
  • Shop
  • Tickets
  • nordbuzz
  • Fußball
  • Werben
  • Kontakt
 
NWZonline.de Nachrichten Kultur

Fortsetzungsroman: „Düsterwater“ Teil 1

09.03.2017

Oldenburg De Sargdragers leten de overmaten sware Ekensarg sinnig in dat Grafft glieden. Tofreden keek he to, wo de in dat depe Lock verswunn. Nu noch anderthalv Meter Eer, denn was de Saak daan.

„Der Herr hat’s gegeben, der Herr hat’s genommen, der Name des Herrn sei gelobt“, see Pastor Rödel un smeet de erste paar Schüppkes Sand in dat Grafft.

Dump fullen de Kluten up de Sarg. För hum klung dat as en moje Melodie, de sung: Weg mit di!

Nu keem he an de Rieg. En Ogenslag lang bleev he an de Kant stahn, dee, as of he beden dee, denn namm he de Schüppke un leet en paar Scheppen Sand up de Sarg fallen. Weg mi di! Weg mit di! Du deist mi nix mehr! Noch en Schüppke vull. Am leevsten harr he dat Grafft egenhändig dichtsmeten. Holl di nich to lang hier up, denn wunnern sük de Lü!

He stappd bisiet, leet de Lü hum kondoleren. De Pastor drückde hum de Hand, he nickoppde dankend. De Lü verlepen sük – de Koffjetafel wachtde, elkeen wull en gode Platz hebben. He leet hör lopen, sien Menske sörgde för allens. He harr hör ofraden, mit up de Karkhoff to komen, harr meent, se sull sük süllst um de Koffjetafel kümmern, man kunn sük up anner Lü nich verlaten. De Pastor harr he seggt, sien Menske schaffde dat nich, an dat open Grafft to stahn. De harr hum dat ok glövt. En Truurfier harr he nich hebben wullt. Nu keek he de Dodengravers to, wo dat Grafft dichtsmeten wurr. He hulp sogor noch mit, de Kranzen up de lüttje Höchte to leggen, denn kunn he ennelk ok gahn.

Se weer heel tofreden. Allns weer so lopen, as se sik dat vörstelld harr. Un he harr kien Ahnen, dat se alls wuss. Se wuss, worum de Sarg so swaar wesen weer. Se harr allns mitkreegen. Bi de Striet weer dat Bölken so luut wesen, dat se sik wunnerte, dat anners nüms dat hörd harr. Dat gung nich blot um dat Land, se harr vörher noch een Gerücht in de Welt sett. Een paar Woorden, eenfach so dorhen seggt, an de richtige Stee. Mehr bruukde dat nich.

Dat Bölken weer vörbi, nu kloppden sik de beiden. Mit’n Mal keem de Kerl in’t Stoltern un full mit ’n Wupp up de Holtkant van de Ekensarg. Dat gev een gräsig luten Knall, dorna Dodenstill.

He harr sik jüst so verjagt as se, man he kunn hör nich sehn. He rögde sik nich, he stunn blot un keek op den Kerl, de doot vör ehm leeg, as kunn he nich begriepen, wat dor jüst passeert weer.

„Dat heff ik nich wullt... Dat glövt mi doch kien Minsch“, hörde se hum mit sik sülst snacken.

Sien Gesicht wurr bleek und bleeker, he wörgde un suusde los na Tant Meyer.

Tied för hör, totokieken, wat se bruken kunn, hum to belasten. Dat Hoofiesen, wat de Dode as Talismann um de Hals droog, keem ehr good topass. Kiek an, dor weer unnern de Naam van sien Menske ingraveert. Dat schull Glück brengen? So en albern Kram. Un mit de Mütz, de in den Sarg fulln weer, kunn se ok wat anfangen.

Se hörde Treden. Nanu, so gau kunn he doch noch nich wedder torügg komen. Se meende hum noch wörgen to hören.

Jüst as se wedder seker in hör Versteck weer, keem de Uthelper rin, wurr kriedewitt, as he de Dode in all dat Blood dor liggen sehg un kippde um. Bi de Gelegenheit maakte se, dat se wedder na Hus keem, ohn dat hör well sehg.

De Mütz leet se an’nen nächsden Dag vör an de Straat bi’n Karkhoff falln.

„Fragt wi doch mal Mariechen.“ Mariechen Kuhlmann satt unner de Trockenhaube bi’n Frisör un lesde dat Bladdje. As se nu anspraken wurr, keek he hoch. „Ik heff dat jüst nicht verstahn, wat wullst du weten?“

Alwine, de Fro van den Backer in’t Dörp fragde noch mal: „Ji wohnt doch jüst tegen Wolkens. Is Jo dor nix opfulln?“

„Wat schall mi opfulln wesen?“ – „Oh man, Mariechen. Intresserst du di denn kien beten dorför, wat tegenan bi jo Navers vör sik geiht? Hebbt Gerda un Andreas sik in’ne Plünnen harrt? Snackst Du nich mal mit Gerda an ‘nen Tuun? Vertellt ji jo nix? Wat is dat denn mit di? Verstah ik nich, du weetst rein gor nix.“ Alwine keem richtig in Fahrt.

„Nu mal halvlang. Alwine, du weetst dat doch, jüst as all de annern ok. Wi verstaht us nich so goot mit us Nabers. Du weetst doch von den ewigen Striet twüschen Hannes un Andreas. Dat verdreihte Stück Land, wat jedeen van de beiden mit Gewalt hebben will.“

„Vertell doch nix. Wenn man so gegenanner wohnt, denn mutt een doch irgendwat mitkreegen hebben. Sünd de beiden good mit’nanner klaar kaamen of weer dat ok nich allns so ..., na du weetst al.“

„Wovon schall ik dat weeten? Nee, ik kann gor nix darto seggen“, sä Mariechen un lesde nu wieter in hör Bladdje.

„Aver intressiert di dat denn gor nich, worüm Andreas so Hals över Kopp verswunnen is? He kann sik ja nich in Luft oplösd hebben. Ik meen, villicht seggt Gerda ja ok nich allns. De vertellt anners ja ok nix van sük.“ Mariechen anterde nich. Wenn se erst mit Alwine in Snack keem, seet se morgen fröh noch hier.

„Ok good, denn even nich. Gifft hier ok ja noch anner Lü, de woll mit mi snacken wüllt“, meende Alwine un dreihde sük to de beiden annern Froonslü um, de dorup tövden, dat se hör Haar maakt kreegen.

Emma Bruns un Anna Behrens freuden sik jümmers över een Snack mit Alwine. Dor kunnen se jümmers wat Nees gewahr weern, wat se denn achteran in’t Heim an’n Bollinger Kanal in grode Runde vertelln kunnen.

Fortsetzung folgt

Lesen Sie auch:
Oldenburg/Friesoythe

Krimi „düsterwater“ Auf Nwzonline
Was macht die Leiche im Elisabethfehnkanal?

Was macht die  Leiche im   Elisabethfehnkanal?
Oldenburg

Fortsetzungsroman
„Düsterwater“ Teil 14

„De Hölle is doch al heet“, griende Glöckner de Kolleeg an.„Ja, man he kann uns noch en beten mehr inheizen“, gaff ...

Oldenburg

Fortsetzungsroman
„Düsterwater“ Teil 15

„O Mann, Küster, ik bün doch keen Telefonvermittlung, ik geev di de Nummer, roop hör doch süllst an“, tiffkede ...

Oldenburg

Fortsetzungsroman
„Düsterwater“ Teil 2

Dor keem denn noch so’n beten wat bi, womit se sik intressant maken kunnen. „Well weet, wat dor los weer. Stille ...

Oldenburg

Fortsetzungsroman
„Düsterwater“ Teil 3

Se wuss nich, wecke Tied för dat Dropen afmaakt weer, blot dat dat in Düstern wesen schull. Dorum tövde se. As ...

Oldenburg

Fortsetzungsroman
„Düsterwater“ Teil 8

Frauke Süvers keem mit verkwullene Ogen in de Kajüte, wor hör Keerl over en Stück Papier an’t bröden was. He truck ...

Oldenburg

Fortsetzungsroman
„Düsterwater“ Teil 10

„Och, kumm, Rita, nu wees man nich düll, dat weet doch elkeen, dat du wat mit en Keerl harrst. Wi sünd blot nich ...

Oldenburg

Fortsetzungsroman
„Düsterwater“ Teil 11

„He is vandaag man en beten tegen de Spoor, Herr Kommissar. Is ja ok keen Wunner, na so en Beleevnis, nich wahr?“„Ja, ...

Oldenburg

Fortsetzungsroman
„Düsterwater“ Teil 13

„Nu upstee? Is doch noch keen Sperrstünn,“ keem dat atemlos van Rita.„Süchst du hier noch Annerseen?“, froog he ...

Meine Themen: Verpassen Sie keine für Sie wichtige Meldung mehr!

So erstellen Sie sich Ihre persönliche Nachrichtenseite:

  1. Registrieren Sie sich auf NWZonline bzw. melden Sie sich an, wenn Sie schon einen Zugang haben.
  2. Unter jedem Artikel finden Sie ausgewählte Themen, denen Sie folgen können.
  3. Per Klick aktivieren Sie ein Thema, die Auswahl färbt sich blau. Sie können es jederzeit auch wieder per Klick deaktivieren.
  4. Nun finden Sie auf Ihrer persönlichen Übersichtsseite alle passenden Artikel zu Ihrer Auswahl.

Ihre Meinung über 

Hinweis: Unsere Kommentarfunktion nutzt das Plug-In „DISQUS“ vom Betreiber DISQUS Inc., 717 Market St., San Francisco, CA 94103, USA, die für die Verarbeitung der Kommentare verantwortlich sind. Wir greifen nur bei Nutzerbeschwerden über Verstöße der Netiquette in den Dialog ein, können aber keine personenbezogenen Informationen des Nutzers einsehen oder verarbeiten.