Friesland - Worüm lachen de so luut? Sehn de mi nich? Köönt se denn kien beten Achtgeven up mi? Nu bün ik egens an dit End van’n Strand gahn! Ik will mien Roh hebben! Ik will blots up’t Water kieken, de Wellen slaan hören un de Seeluft rüken. Ik will kien Minschen sehn.

Toeerst weer ik ganz alleen hier. Ik seet hier…alleen, so alleen,… mien Ogen weern sloten. Mien dicke Mütz holl mien Ohren warm un leet de Welt heel wiet weg wesen.

Un nu dat Lachen! De stahn woll up de Sünnsiet van’t Leven! Uphören! Ik kann’t nich mehr hören!

Wor kaamt up eenmal all de Lüüd her? Se spelen mit Bäll, laten Draken stiegen. Hunn rennt herüm, kläffen un buddeln in’n Sand. Kinner schrien.

Larm! Spektakel! Uphören! Köönt ji mi nich in Roh laten! Ik bün alleen. Deep in mi is blots noch Küll un Trurigkeit. Nüms is dor, de sik üm mi scheert. De Welt is dat pottegal, wat mit mi passeert. Ha! Wat is dat? Dor tippt mi doch wat an’t Been! Wohrhaftig, dor is mi een Ball över’t Fööt rullt. Dor liggt he. Een lütte Deern steiht vör mir und smüüstert mi an. Se smüüstert mi an… Se hett mi sehn!

Miteens scheten mi Biller ut mien Kinnertiet in’n Kopp. Se lopen vör mien Ogen af as’n Droom. Ik seh mien rode Ball, de mit de witte Punkte. Wi hebbt „Teihnerproov“ spelt. Biller van mi als lütte Schooldeern un as junge Fro bi’t Arbeiden in’t Büro flegen vörbi. Mien Öllern seeg ik, de jümmers för mi sorgt hebbt. Un ik seeg di, mien Leevde, us Hochtiet, us Kinner.

Och ja, wor bün ik nu blots mit mien Gedanken? Vader un Moder sünd al lang nich mehr. Us Kinner sünd al’n heel Sett ut’t Huus ruut un wohnt wiet weg. Un du? Du büst nu ok nich mehr bi mi. Ik bün ganz alleen. Wat maak ik nu blots?

Up eenmal is’t mi, as würr ik di snacken hören: „Mien leeve Deern, dat deit mi so leed, dat di’t so swaar um’t Hart is. Nu wees man nich so trurig. Dat weer doch’n gode Tiet mit us beid. Föfftig Jahr mitnanner dörch Dick un Dünn. Nu büst du alleen. Aver ik weet, du kriggst all tostann, egal wat nu up di tokummt. Leev dien Leven mien Deern, elkeen Dag.“

Wind kummt up, Möwen schrien. De letzten Sünnenstrahlen striekeln över mien Huut…as wenn du dat deest.

De lütte Deern speelt al lang weer. Kinner lachen.

De Wind frischt up. Is nu köhlig worrn. Mi klömt dat.

Aver deep in mi is’t nu heel wat warmer worrn. In mien Hart büst du jümmers bi mi.