Dummerhaftig bün ick up d’ Welt kaamen un ick glöv, wenn man mi irgendwenn maal in mien Kist packt, denn hebb ick immer noch nich begrepen, worüm de Minschenkinner in een Aart un Wies so beschlaan un plietsch sünd un up de anner Sied so dösig.
De Minsch stellt mit sien scharpen Verstand so veel up de Benen un up de anner Sied maakt he wer so veel Schiet, haut so veel in Dutt un prodozeert immer wer nejed Elend, so düchdig, as man sick dat gor nich vörstelln kann.
Wat tellt woll besünners: Egoismus, unendlich veel Riekdom, Macht, Afgunst, Hass un Lögenhaftigkeit? Lewde för anner Minschen kann doch to ’n Bispeel bi Machthaabers nich wen, de sick sülben ’n Bült milliardenschwore Paläste boot un dor wat up schietd, of Minschen ok överall genoog to eten un drinken un medizinsch Versörgen hebbt. Dor tellt bloß de wat, de genoog in sien Knipke hätt.
Ok de överall riek Minschen up d’ Welt, de eer Geld in eer Leven nich upkriegt, kunnen doch mit Bargen van Geld dorför sörgen, dat so’n Mangel, to’n Bispeel kien Waater to hemmen, mit de velen Penunsen to beheben is.
Mahatma Gandhi hätt maal seggt: „Die Welt hat genug för jedermanns Bedürfnisse, aber nicht für jedermanns Gier.“
Een Fründin van mi sä maal: „Wat wer dat good, wenn man all dat Geld, wat man statt gegen för de Minschen insetten dä.“ Dat is ’n wohr Woord – een Droom!
Wenn Minschen sick gegensiedig üm sick kümmert, sünd wi all up dissen Pad. Aaber Afgunst hört ja woll to uns Leven.
Dat süt man bi Hunnen, de sick üm ’n Knaaken bieten doot un man süt dat ok bi ganz lütt Kinner. Dor vertell mi doch een Oma, de mit eer twee Enkelkinner up ’n Speelplatz wen wär: „Dor wull doch de Lüttje, de man eben up d’ Welt is un jüst lopen kann, een anner lütt Kind wegen een Klenigkeid mit eer Speelschüpp hauen!“ Kiek – dor hebb ick över naadacht.
Wi sünd doch woll nich mit dissen Düvel Afgunst, Nied, Gewalt usw. up d’ Welt kaamen! Wi schulln all dorför sörgen un uns jung Minschen dorto anholln, dat dissen Düvel nich upsteiht.
Man hätt de Pest to d’ Welt rutbrocht un Cholera temek in ’n Greep kregen, wiel man Angst dorvör hätt.
För Gewalt hebbt de Minschen ok’n gewaltigen Bammel, aaber jüst Gewalt, Krieg, Doodhauen un -scheten up sogor een gräsig Aart un Quälereen an Minschen word mit een gribbelig Vergnögen alldaag ankeken.
Vör dusend oder mehr Johrn keken sick de Minschen ok „life“ – wu dat „denglisch“ seggt word – de gräsig Quälereen in de Löwenkuhlen an un vandaag kickt man sick gräsig Gewalt in uns Schlurenkino an.
Meestens word sowat as Film prodozeert, aaber all Daag is ’t ok ’n bitter Wohrheid för de Opfer. Of dat nu denn woll so een spannend Kribbeln is oder geiht dat anners ünner de Huut? Worüm dat all?
