Wan Du fon uurs wäl wät moaked hääbe wolt, dan fräige dän, die al fuul uume Oore häd. Die täld die dät nit ou un kummt so oafter in Stress.
So gungt mie dät apstuuns uk. Sogoar lääsden Sundai-Ättermiddai hiede iek Besäik fon two Wieuwljude uut Lilienthal, do wät uur dät Seeltersk Bruukdum wiete wüüln. Een hoolwe Uure skuul dät bloot weese, man dät wuden two. Ju Susanne hiede iek ferspreeken, iek wüül hier Kopien uut een Bouk fon Julius Bröring touseende. In aal mien Drokte bän iek deer dan uur wäch keemen un liet hier een ganse Tied leeter eerst do Bleede toukuume.
So ruup knu uk Tobias Hartmann fon’n NDR in Hannover an, hie wüül mie 14. Säptämber ättermiddeeges uum tjo Uure apsäike. Fonsäärm waas iek deermäd uk wäil ienfersteen.
An düssen Dai waas hie dan wier an’t Telefon un meende, dät wät wäil sun bittje leeter wät, dät wie kuume. Iek waas deerfon uutgeen, dät hie alleenich kummt. So fräigede iek ätter. „Noa, meende die Mon, iek brange noch wäl mee.“ Bit do bän iek altied deerfon uutgeen, dät bloot dät NDR-Radio mäd mie baale wol.
So juun fieuw Uure wieren do Herren immer noch nit deer. Min Gregor meende: „Die klingeln bestimmt an der falschen Haustür und nicht bei uns auf dem Hof.“ Deeruum geen iek ätter buten, un juust in dän Ogenblik koomen two Autos in uus Sträite fieren, een groot un een littjet. „NDR, das Schönste im Norden“ stuud an do Woaine.
Iek wänkte do Ljude ap uus Hoff, un al gau steegen fjauer junge Monljude uut. Nu eerst wude iek gewoahr, dät dät Fernsehen ätter mie tou koom. O Gommes noa, iek waas so as altied, hiede mie nit äkstroa steilt un moaste do Fernsehljude so begröitje. Mäd junge Ljude is dät oaber goar neen Problem, dät geen gans goud, wie dieden so, as wan wie uus al loange koanden.
Gau wude uus Stoowe tougjuchte rukt. Die Fernseher moaste nu mäd sien Gesicht een Wooge bekiekje. Dät geen nit uurs. Dät speegelje sik , un dät moate die Kameramon nit. Een groot Lucht wude apstoalt, dät keek uk anne Wooge. Un dan waas deer uk noch aan „Alfoans“ mäd sun grooten Wuschelstok mee bie. „Wieruum is deer sun tjuk Plüüsk uumetou“, fräigede iek. Jä, dät skäl wäägen dän Wiend weese. Man bie uus inne Stoowe is ja naan Wien! Hie moaste laachje.
Nu hiede iek al en gans Stuk uut dän seelterske Bouk „Die litje Prins“ foarleesen, do fäng toumoal dät Lucht oun, gans fäl tou knätterjen. Mon, o Mon, iek toachte, nu moakje do sogoar dän Prins sien bee Vulkoane ätter, do Fjuur späie. Failt bloot noch, dät jo mie mien Bude oufakkelje. Man noa, dät waas nit so, ju Laampe waas tou heet wuden, deer moaste een näie häär.
Nu moaste iek min Läptop tougoang moakje un so dwo, as wan iek drok deermäd tougoang bän, seelterske Fertälstere tou skrieuwen.
Iek waas noch deermäd an’t oarbaidjen, as twäin fon do Kärele ätter buten geen wieren, die Kameramon un die Alfoans. Toumoal studen jo foar mien Stoowenfinster. Die Mon heelt dät Filmrör ap mie un dän Interfiefer tou. Dät liet maast so, as wan jo ap uus skjoote wüülen.
Noa, dät dieden jo nit. Ättern Skoft koomen do bee wier binne un meenden: Dät is aal prima!
Iek hääbe tou dän Alfoans kweeden: „Dät waas nu daach so reewe weesen, wan Jie mäd Jou tjukke Wuschel-Mopp mie bie düsse Gelägenhaid ieuwen do Finsterruten fon buten skeen moaked hieden.“
Wät waas dä aal foar’N Gedruus un dät aal uum sun litjen Prins. Oaber altied, wann dät uum uus Seeltersk gungt, kon iek nit: noa kweede.Jä, dät aal häd wäil so two Uure duurt, do waas dät aal foarbie.
